“स्वरनक्षत्र”… ->> सचिन काकडे

जगायला शिकलो…
हसायला शिकलो…
भलेभले डाव पाहिले
फसायला शिकलो…
शिकलो फक्त मीच
जगलो फक्त मीच
फसतानाही तेव्हा…
हसलो फक्त मीच
रोजचं जगणं आहे..
रोजचं हसणं आहे..
तुझ्या डावामागोमाग
रोजचं शिकणं आहे…
हो रे जुगारी, जुगारीच मी
होतो, आहे, आणि राहणार….
तुझ्यावरही मी नेमका
त्याचवेळी डाव खेळणार….
काळ म्हणतात ना तुला..
मीही बोलतोच आहे….
दोन शब्दांपुरतं मी तुला
उगा मनी तोलतोच आहे….
तु म्हणजे सत्य,
तु, तुच ना रे अंत…
प्रारंभ तो बावळा
फक्त तुच का रे संत…?
माझ्यासाठी मीच रडलो..
माझ्यावर मीच हसलो…
ओलाव्याशी नातं तुझं
मी नेमका तिथंच फसलो…
अरे, हा माझा, तो माझा
असं कुणीच रे नाहिये माझं…
ओजंळ तेवढी आठवस्वरांची
तेवढं मुठभरचं रे माझं ओझं…
तु म्हणशील त्या वेळी
नक्की मी तुझ्या कवेत असेन….
मात्र, स्वर उधळताना नक्षत्री
नक्कीच मी त्या हवेत असेन…

—एस. के…..S.K. only….

हा काव्य बहर, ही सुर लहर दिशेदिशेला फिरते….
ही नशा हवेतुनी फिरता-फिरता शब्दांपाशी विरते….

झंकार तिचा तो विरतानाही लाख विजा लाजवतो….
स्वरथेंब नवेसे जमवुनी मेघ मल्हार नभी वाजवतो…

यौवन माजते मनामनाचे, अन लावण्य चोरते अंग….
वेड्या सुरांसवेचा अल्लड वारा धरा छेडण्या दंग…..

वारा अंगणी फिरतो, मातीशी सडा अमृती झरतो….
ओल्या रुपाच्या कवितेचा तव हट्ट मनाशी धरतो….

त्या हट्टात तुटते लाज मनाचा रंग होतो सावळा….
रंगते नवी कहाणी शब्दांची अन नवा काव्य सोहळा….

रंगात सावळ्या भिजुनी पाखरे स्वरास घालीती साद…
नव्या मनाच्या, कोवळ्या तनाच्या कवितेला देती दाद….

–सचिन काकडे [ ऑक्टोंबर १२,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

तिनं धरीला अबोला
ओठी राग ओला ओला
ओल्या तप्त ओठांवरी
लिहायाचे होते काही

आली सांजही अवेळी
तिची अंधाराशी खेळी
त्याच अंधाराच्या पार
पाहायाचे होते काही

दुर सुर तो नभात
उगा काहुर मनात
तिच्या स्वरांच्या मिठीत
शोधायाचे होते काही

सुन्या सुन्याश्या ओळी
डाव संपला आरोळी
गाव सोडताना तिचा
मागायाचे होते काही

–सचिन काकडे [ ऑक्टोंवर १०,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

मेघ करीती ओंजळ, भास ओला विणायाला…
धागा खरा अंधाराचा, वारा फक्त म्हणायाला…

थेंब थेंब विणताना, नशा उगा देते हुल…
नजरेस त्याच जुन्या…आठवांची पुन्हा भुल…

भुलताना होतो डाव, अंधारतो सारा गाव…
अंधाराच्या मागोमाग, शब्द ओले,ओले नाव

उरी नाव जपताना, सुचु लागते ही माळ…
नभी चांदण्यांच्यासवे, रात जागते आभाळ..

अशी पहाटेच्या अंगी, नभ पांघरतो शाल…
सुरवेड्या सावल्यांची, जागी ठेवतो मशाल…

खरा शोभुन दिसतो, तो हार तिच्या गळा…
दाट शालीस लागतो, तव किरणांचा लळा..

ती गात जाते वा-यावरी, रान सैरभैर होते..
पानातुनी सळसळ, गुज मनभर होते…..

असे नादावते मन, मन फिरे रानोमाळ…
नभी चांदण्यांच्यासवे, रात जागते आभाळ…

–सचिन काकडे [ सप्टेंबर २२,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

वारा खूणावुनी गेला…
उगा अंधार केला…
चाळीती नजर सावल्या
वार हळुवार केला…

डोळे मिटुनी निघालो..
पाखरे सोबतीला आली..
गीत सुचले पंखांना..
वाट नादावली, निघाली..

स्वर ओठावर होते..
सारे तिच्याच उन्हाचे..
काही आठवित होतो..
काही गायलो मनाचे..

उभी सांज उंब-याशी..
मीही दारावर आलो..
तिची प्रीत अंगणाशी..
नभा सांगतो म्हणलो..

उगा बावरणे झाले..
मग सारवणेही झाले..
गाली लाजता लाजता..
उगा रागवणेही आले..

ती हसत म्हणाली..

“सांगतोस….मग
सांग ‘गीत’ प्रेमाचे त्या नाव
भेट प्रीतीची म्हणोनी
रोज देईन चांदण्यांचा गाव

–सचिन काकडे [ सप्टेंबर ११,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

त्या विजेचाही मजवरी
आता आरोप नसावा
आज जरा तिलाही
कवेत घेईन म्हणतो..

नको कथा सांगाया?
त्या ओल्या अंगणाची
वळचणीलाच का होईना पण…
जरा अलवार वाहीन म्हणतो

आज तीही वळतेच आहे…
दिशा सांगती सा-या
स्वप्नं पाठमोरी तरी
जरा तिला पाहिन म्हणतो

“चल जाऊ माघारी वेड्या
साद नव्हे आभास आठवांचा”
धरला हात ज्याने त्या
वा-यासवेच अता जाईन म्हणतो

ती म्हणते जाताना “रे सख्या
नको पुन्हा शिंपण शब्दांचे”
इवलेसेच आयुष्य थेंबाचे
जरा ओंजळीत लिहिन म्हणतो

–सचिन काकडे [ सप्टेंबर १०,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

तु आला होतास तेव्हा काही
खास फरक पडला नव्हता
अजुनही…पडलेला नाही…….
मीच मुद्दाम त्या फरकाचा
त्या बदलाचा..,
कधी विचार केला नाही
आणि
कदाचीत करणारही नाही

एखाद्या नात्याची रेघ
माझ्या मनाजवळुन निघाली की
तिला त्याच दिशेने, त्याच रोखाने
अगदी ठरवुन, मला तोलत जाणं
कधी जमलच नाही..
आणि
कदाचीत जमणारही नाही………..

गुंतत जाणा-या त्या रेषानी
थरथरावं ,थरथताना शब्द व्हावं
शब्द होता-होता रंगांत भिजावं
पण, त्यांना थरथरताना, शब्द होताना
रंगाताना मी कधी पाहिलच नाही…
आणि
कदाचीत पहाणारही नाही…….

अश्या काही मोजक्याच रेषा
रंगुनही पुसतच गेल्या
माझ्या वर्तुळाच्या सुत्रांना
त्या रेषा गडद करणारी शाई मात्र
पुन्हा मला कधी मिळाली नाही..
आणि

कदाचीत मिळणारही नाही……

–सचिन काकडे [ ऑगस्ट २२,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे

‘ती’ उंब-याला सांगुन गेली

पाहिले न मी तिला….

ती……मला पाहुनी गेली

सख्या थांब ना…जरासा
का रे ओठावर घाई?
तुही थांब ना…पावसा
का रे बरसत जाई?

सा-या अंगातुनी चळ
कसा… निथळु लागला?
सख्या कर ना.. ओंजळ
थेंब वितळु लागला….

थेंबा-थेबातही प्रश्न…
प्रश्न, श्वासातुनी..येती
चिंब हुरहुर नवी….
स्पर्श, उत्तर मागती..

दोन क्षणांच आभाळ
सख्या मला रे…पुरेना
कळे पावसाला सारे
का रे….तुला ते कळेना?

का रे…थरथर येते
जरी पदर धरला?
का रे…जुलमी विजेने
मेघ दिशेत भरला….

मेघ फिरे देहभर…
चांद ओघळत राही…
थेंब”स्वरनक्षत्रांची” भाषा
सांगे तुला,… मलाही….

–सचिन काकडे [ ऑगस्ट ६,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”

© सचिन काकडे