“स्वरनक्षत्र”… ->> सचिन काकडे

कधी ना कधी तु येशील तेथे
मला कविता सुचते जेथे..॥

सांज तेथली असे कोवळी
दिसे जराशी निळी-सावळी
भिर-भिर फिरते..
अन, लहरी धरते…
ओंजळ भरते..
त्या थेंबानी
अर्घ्य स्म्रुतींचे
निळ्या सागरा लिहुन देते…
खुळ्या मनाचे लिखाण जेथे…
कधी ना कधी तु येशील तेथे…॥

तिथे आठवे तुझा किनारा..
अबोल वारा, जरा शहारा..
उगाच पाणी..
डोळ्यांमधुनी..
तुझी कहानी.
त्या एकांतातुन
वेडी संध्या
तुझ्याविना का तुला वाचते?
जिथे अंतरी ओल साचते
कधी ना कधी तु येशील तेथे…॥

-एस. के [तु सुचतेस अशी मज कधी कधी]

नितांत सुंदर, कोवळ काया
उभी दिव्यावर घर सजवाया ।।

हे घर माझे या माझ्या भिंती
तुझ्याविना या मुक्याच अंती ।।

बेफ़िकिरच उघडे दार मनाचे
हे उभे तयाशी वार कुणाचे ? ।।

सांग किती या जखमा झेलु
कितिदा तुझ्याशी असाच बोलु ।।

थरथत्या नजरा सावर आता
लवलवत्या ओळी सांगे गाथा ।।

मज असा दुख:चा अर्थ कळाला
अन दिसे देवही त्याच तळाला ।।

मी त्याच जुन्याश्या प्रथा पाळतो
मी माझ्यासाठी तुला जाळतो ।।

मी तुला जाळूनी जगतो आता
परी तुझ्यात येईन जाता जाता ।।

-एस. के. [अंधार जाळती तुझीच कांती]

स्मृतीच्या तळ्याशी उतरते निळाई
तशी नील-नयनी मज सुचते रुबाई ॥

जरा पायी हलतात, अस्वस्थ पाने
तुझा स्पर्श होतोच, या जाणिवेने ॥

शहा-यात अक्षर अन अक्षरी तरंग
तयातुन द्यावा, मी तुजला हा रंग ॥

अव्यक्त निळाईत तुझे व्यक्त होणे
डोळ्यात लाजणे, क्षणात दुर जाणे ॥

“तुझाच श्वास माझ्यात अद्याप आहे
मी तुजला लिहावे तुझा शाप आहे”

सुर हा जुनासा, तळ्यातुनी उमटतो
हसतेस दुरुनी श्वास सुचताच तुटतो ॥

जसा जीव जातो, तुझ्या या अदेने
तसे पुर्ण होते, हे गीत जीवघेणे ॥

–एस. के. [जन्म जाईल माझा तुला रंगवुनी]