नभी चांदण्यांच्यासवे, रात जागते आभाळ…
शाल ओलेत्या धुक्याची, रोज मागते सकाळ…
मेघ करीती ओंजळ, भास ओला विणायाला…
धागा खरा अंधाराचा, वारा फक्त म्हणायाला…
थेंब थेंब विणताना, नशा उगा देते हुल…
नजरेस त्याच जुन्या…आठवांची पुन्हा भुल…
भुलताना होतो डाव, अंधारतो सारा गाव…
अंधाराच्या मागोमाग, शब्द ओले,ओले नाव
उरी नाव जपताना, सुचु लागते ही माळ…
नभी चांदण्यांच्यासवे, रात जागते आभाळ..
अशी पहाटेच्या अंगी, नभ पांघरतो शाल…
सुरवेड्या सावल्यांची, जागी ठेवतो मशाल…
खरा शोभुन दिसतो, तो हार तिच्या गळा…
दाट शालीस लागतो, तव किरणांचा लळा..
ती गात जाते वा-यावरी, रान सैरभैर होते..
पानातुनी सळसळ, गुज मनभर होते…..
असे नादावते मन, मन फिरे रानोमाळ…
नभी चांदण्यांच्यासवे, रात जागते आभाळ…
–सचिन काकडे [ सप्टेंबर २२,२००८]
फ़क्त तुझ्यासाठीच ” हा खेळ सावल्यांचा”
© सचिन काकडे
