तो संध्येपारचा जोगी
दिसतोच तळ्याच्या जागी
दिसतोच तळ्याच्या जागी
नभ त्याच्या पंखाखाली
पंखात केशरी शाली
ती भगवी मखमल माया
स्पर्शात झुलविते काया
नजरेत उतरते आग
ओलासा घेउन राग
संध्याही शोधे तिजला
संध्येने जोगी भिजला
ती ओली व्याकुळ राख
मुठीतुनी उमटे हाक
हातात कोवळे पाणी
हे अर्घ्य कुणाची देणी?
ती राख तळ्याला देता
देहाची फुलते कविता
कवितेत तयाची आई
संध्येस कळाले नाही
—-स्वरऩक्षत्र [एस. के.]…..[तो अजुन क्षण तो समोरी
