जानेवारी 25, 2011 at 11:21 सकाळी (कविता)
तु अबोल,मी अबोल,अबोल गीत आपले
तु केसातुन माळलेस, श्वासही फ़ुलातले
अनाम तु,अनाम मी, अनाम हाक येतसे
अशांत पैजणी मनास लागते अटळ पिसे
दुर तुझ्या माझ्याही, हलणा-या सावल्या
ओलकळ्या डोळ्यांशी फ़ुलणा-या ओवल्या
मी तुझ्यात तुटताना हा नभरंग सावळा
तुझ्या उरात तुटलेला सुर शोधतो गळा
तु अलगदही ठेवशील पाण्यावर चांदणे
त्यांनाही चालते का असे अमिट गोंदणे ?
कलंडत्या दिशेवरी, हे मेघ रेखती तुला
कुणी नभास लावला अबोल रंग आपुला ?
–एस. के. [ तु उदास मी उसास, उदास सांज मावळे]
प्रतिक्रिया नोंदवा
जानेवारी 25, 2011 at 11:20 सकाळी (कविता)
तुझं उगवतानाचं
केशर अंग
जुने तरंग
लयीत कलत्या
तीरावरचा
तो भव्य प्रहर
हलकेच तमांत शिरल्यावर
तुझी हाक ऐकु येते
सजलमेघ वाटांवर
अचल अमित लाटांवर
त्यानं उतरणीला लागलेला
क्षितिजदीप
वितळतो…
प्रतिबिंबीत पर्वत
अंत:करणाच्या पायथ्याशी
संभ्रमी थेंब होतो
तेव्हा अन तिथेच
मी मावळतो
माझ्यातल्या
आंधळ्या सुर्यासकट….!!
–एस. के. [ ती आली ती वेळ ]
प्रतिक्रिया नोंदवा